ప్రేమ

ప్రేమ

‘ప్రేమ ప్రేమిస్తుంది……’ ‘ప్రేమ ప్రేమను ప్రేమిస్తుంది……’ ‘ప్రేమించిన ప్రేమ తనను ప్రేమించిన ప్రేమను ప్రేమిస్తుంది…….’ ‘ప్రేమను ప్రేమించిన ప్రేమ, ప్రేమచే ప్రేమించబడిన ప్రేమను ప్రేమిస్తుంది…….’ ‘రాజు రాణిని ప్రేమిస్తాడు…….మహిషం మహిషిని ప్రేమిస్తుంది………’ ………………శ్రీ శ్రీ (మరి ప్రేమ లేకపోతే……ఈ సృష్ఠే లేదు కదా?)

శ్రీ శ్రీ

శ్రీ శ్రీ శతజయంతి

ఇప్పటి పరిస్థితుల్లో ఆయన ‘రిలవెన్స్’? ఆయన ప్రేమ పాటలు—‘కిరణాలలోనేగా—సరోజం కిలకిల నవ్వేదీ’ ‘ఖుషీ ఖుషీగా నవ్వుతూ—ఓహో చెలియా నీవు కూడ ఓ పెళ్ళి పల్లకీ చూసుకో! ……….నే వెళితే మరి నీవో? మజునూవవుతావూ!’ ‘మనసున మనసై, బ్రతుకున బ్రతుకై………’

గెలుతు

“గెలుతు షాభ”

(తెలుగు భాష) “రీము మేయి సేచునుత్తారు?” (మీరు యేమి చేస్తున్నారు?) “నయ్యం నిత్తారా?” (అన్నం తిన్నారా?) “పేరు లకుమ్మాదు!” (రేపు కలుద్దాము) “కిం యా మేటియి గంతసులు?” (ఇంకా యేమిటి సంగతులు?)

“లుగుతె”

“లుగుతె” షభా! “రుమూసుకున్నినో, డుక్కోప!” “న్నన్నయ్యాచి! ద్దన్నాయ్యాపె!” “మిచేస్తున్నారుయే?” ఇదో కోడ్ తెలుగు భాష! ప్రాక్టీసు చెయ్యండి!

కొంతమంది

(తె)‘లంగా’(ణా) వాదులు

తొలి విడత పోలింగు ముగిసింది—తెలంగాణాలో హస్తం తిరగబడిందంటున్నారు. అందుకే రాజశేఖర రెడ్డి ‘ప్రాంతీయ విభేదాలని’ రెచ్చగొట్టడానికి పూనుకున్నాడనీ అంటున్నారు! నిజంగా తెలంగాణా ఇస్తే మంచిదా, రాష్ట్రం మూడుగానో, నాలుగ్గానో విడిపోతే మంచిదా—అన్న విషయం పక్కన పెడితే, అసలు గొడవంతా ఈ ‘లంగా’ వాదులతోనే వస్తోంది…..యెప్పుడు వచ్చినా! అంతా సవ్యంగా జరుగుతున్నప్పుడు, ఓ (దుర్)రాజ(కీయ) శేఖర రెడ్డి ప్రవేశిస్తాడు. తెలంగాణా మంత్రులూ, ఎంపీలతో సంతకాలు పెట్టించి, ప్రత్యేక తెలంగాణా కావాలని అధిష్టానానికి పంపిస్తాడు. వాడి వ్యక్తిగత కారణాలతో వేరే కుంపటి పెట్టుకున్న కేసీఆర్ ని రెచ్చగొట్టి, పొత్తు పెట్టుకొని, యెన్నికల్లో గెలిచి, తెప్ప తగలేసి, ‘యేకాభిప్రాయం’…….ఇంకా మాట్లాడితే 6 కోట్ల మంది యేకాభిప్రాయం’ అన్నాడు. ఇప్పుడు మూడు ప్రాంతాలూ ఆరు యెడారులుగా మారతాయని హెచ్చరిస్తున్నాడు! నాయకుల మీద చెప్పులు వేయించిందీ, ముఖ్య మంత్రిని దించడానికి హైదరాబులో మత కలహాలు రేపిందీ యెవరూ—అన్నది ‘వేయి రామ మాడల’ ప్రశ్న! ఓ పక్కన అసలు తెలంగాణా ‘ఉద్యమం’ యేదీ? హోల్ ఆంధ్రాయే కాదు—భారద్దేశం మొత్తంలో—ఇంకా మాట్లాడితే ప్రపంచంలో యే ఉద్యమం నడిచినా, దానికి వెన్నెముక—యువతరం! అంటే విద్యార్ధులతో, మహిళలతో కలుపుకుని! శ్రీలంకలో ఎల్ టీ టీ యీ ఈ రోజు మట్టి కరుస్తోందంటే కారణం—యువత వికర్షితులు అవడంవల్లే! యెందుకు జరుగుతోందిలా? యువతమాట—‘పెద్దవాళ్ళున్నారుగా…..చూసుకోడానికి!’ అని. ఇంకా—నేనూ, నా ర్యాంక్, నా కెరీర్, నా పెళ్ళీ, నా ఇల్లూ, నా పిల్లలూ, భవిష్యత్తూ, వీటన్నింటి తరవాత……..తరవాతే……ఇంకేదైనా! అందుకే రాజ్యమేలుతున్నది—డెభ్భై యేళ్ళూ, ఎనభై యేళ్ళూ దాటిన వాళ్ళూ. “కొంతమంది కుర్రవాళ్ళు పుట్టుకతో వృద్ధులు” అన్నట్టు, ఈ లంగా గాళ్ళని ఓ పట్టు పట్టాలంటే కావలసినది……. “పావన నవజీవన బృందావన నిర్మాతలు” కదా!

వృద్ధి

’35.00.000’ కోట్లు!

ఆర్ధిక వృద్ధి మందగించిన ‘అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలకి’ అభివృద్ధి చెందిన దేశాలు అందించవలసిన సాయం (ట)! ఈ దేశాల్లో భవన నిర్మాణ రంగం, గనులు, వస్తూత్పత్తి రంగాల్లో వృద్ధి రేటు పడిపోయిందట! మన దేశం అనుకొన్న 8, 7, పోయి, ఇప్పుడు ఆఖరి త్రైమాసికం లో 3 శాతం కన్నా తక్కువకి పడిపోయినా ఆశ్చర్యం లేదు (ట)! సెన్సెక్స్ ఇంకా 8 వేల పైనే వుంది మరి! అనివార్యాన్ని యెదుర్కోవడానికి మన దేశం చేస్తున్నదేమిటి?

స్కామాయణం-3

మనం చెప్పుకున్న రైతుకీ కార్ఖానాకి మధ్య ఒప్పందాలకి లోబడి ఇచ్చే ఋణాలని ‘బంధిత ఋణాలు’ (టైడ్ అప్) అంటారు. విలేఖరులు వ్రాసినట్టు, రైతుల ఋణ పత్రాల మీద కార్ఖానా అధికారుల సంతకాలు వుండవు. వాళ్ళు తమతో ఒప్పందం చేసుకున్న రైతుల జాబితా బ్యాంకులకి ఇస్తాయి. ఆ జాబితా మాత్రం కార్ఖానాకి చెందిన బాధ్యతగల అధికారి సంతకం చేసి పంపిస్తారు. ఆ జాబితాలో వున్న రైతులకి తాము నేరుగా డబ్బు చెల్లించబోమనీ, బ్యాంకు ఖాతాలోనే జమ చేస్తామనీ ధృవీకరణకూడా వుంటుంది. కొన్ని బ్యాంకులు, రైతుల సౌలభ్యంకోసం ఖాళీ ఋణ పత్రాలని ఒక వూరిలోని రైతులందరకీ సరిపడా పంపించి, అక్కడే సంతకాలు సేకరించి, తెప్పించుకుంటాయి. బ్యాంకు అధికారుల సమయం వృధా కాకుండా వుంటుంది, పైగా రోజూ పదిమందికో పదిహేనుమందికో కాకుండా, ఆ వూరి రైతులందరికీ ఒక్కరోజులోనే ఋణాలందించడానికి వీలవుతుంది. ఇలా ప్రతీ సంవత్సరం సాగుతూ వుండగా, యెప్పుడో యెవరో ఒక కార్ఖానా ఉద్యోగికో యెవరికో బుద్ధి పుడుతుంది—మనంకూడా వీటిని యెందుకు ఉపయోగించుకోకూడదు? ఆని. యెవరో ఒక ఒప్పందం వున్న, ఋణం అఖ్ఖర్లేని రైతు ఫొటోలూ, పట్టాదారు పాస్ బుక్ జెరాక్సులూ సంపాదించి, ఆ పేరు కూడా బ్యాంకు కి పంపించే జాబితాలో చొప్పించి, ఋణ పత్రాల మీద తానే ఆ పేరుతో సంతకాలో, వేలి ముద్రలో వేసేసి, ఆ ఋణం మాత్రం తానే వాడుకుంటాడు. ఇక పెద్దయెత్తున జరిగిందంటే, కొంతమంది ఇలాంటివి బాగా మరిగారన్నమాట! అందుకే అంటున్నది—యే బ్యాంకైనా కంప్యూటర్ల పేరు చెప్పి సరైన నియంత్రణ లేకుండా, సిబ్బందిని తగ్గించేసి, వ్యాపారాన్ని ఇబ్బడి ముబ్బడిగా పెంచేసుకుందాం, లాభాలు అర్జించేద్దాం అనుకుంటే దాన్ని మించిన మూర్ఖత్వం వుండదు! ఇది మన విత్తమంత్రులకీ ముఖ్య మంద్తులకీ బాగుండవచ్చు! కానీ ఆర్ధిక వ్యవస్థకి యేమాత్రం మంచివి కాదు!